السَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَی الاَْرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ عَلَیْکَ مِنّی سَلامُ اللَّهِ [اَبَداً] ما بَقیتُ وَ بَقِیَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِکُمْ اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْنِ وَ عَلی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَصْحابِ الْحُسَیْنِ .
نويسندگان
حرم و بارگاه ائمه معصومين(ع)















عکس شهداءپايگاه شهيدرجائي





















/>
عکسهاي خودراجهت منتشر نمودن برايمان ايميل نمائيد

سخنان امام سجاد در مدخل شهر مدینه

 


از اسب فرودآمدم و از سر و گردن مردم عبور کرده و خود را به خیمه‏ی امام علیه‏السلام رساندم، حضرت علیه‏السلام در اندرون خیمه بود، او با چشم‏های گریان در حالتی که با دستمالی اشک‏های دیده‏ی خود را پاک می‏کرد بیرون آمد. پشت سر حضرت خادمی با یک صندلی آمد، آن را زمین گذاشت و امام علیه‏السلام بر روی آن نشست، حضرت گریه می‏کرد و نمی‏توانست خودداری کند. از گریه‏ی امام علیه‏السلام صدای گریه و ناله‏ی مردم بلند شد و ناله‏های زنان، کنیزان و دختران فضا را پر کرد.
مردم از هر طرف به امام علیه‏السلام تسلیت می‏گفتند، و آن مکان یک پارچه تبدیل به فریاد و شیون و ضجه شد، امام علیه‏السلام با دست مبارکش به سوی مردم اشاره فرمود این که ساکت شوند، ناله و خروش مردم ساکت گردید، لبان امام علیه‏السلام به حرکت درآمد و فرمود:
الحمد لله رب العامین [الرحمان الرحیم]، مالک یوم الدین، باری‏ء الخلائق اجمعین، الذی بعد فارتفع فی السماوات العلی، و قرب فشهد النجوی، و نحمده علی عظائم الامور، فجائع الدهور، و ألم الفجائع، و مضاضة اللواذع، و جلیل الرزء، و عظیم المصائب، القاطعة الکاظمة، الفادحة الجائحة.
ایها الناس! ان الله تعالی - و له الحمد - ابتلانا بمصائب جلیلة، و ثلمة فی الاسلام عظیمة، قتل ابوعبدالله علیه‏السلام و عترته، و سبی نسائه و صبیته، و داروا براسه فی البلدان فوق عالی السنان، و هذه الرزیة التی لا مثلها رزیة.
ایها الناس! فای رجالات منکم یسرون بقتله؟ ام أیة عین تحبس دمعها و تضن عن انهمالها؟ فلقد بکت السماوات السبع الشداد لقتله، و بکت البحار بامواجها، و السماوات بارکانها، و الارض بارجائها، و الاشجار باغصانها، و الحیتان فی لجج البحار، و الملائکة المقربون، و اهل السماوات اجمعون.
ایها الناس! ای قلب لا یتصدع لقتله؟ ام ای فؤاد لا یحن الیه؟ ام ای سمع یسمع بهذه الثلمة التی ثلمت فی الاسلام؟
ایها الناس! اصبحنا مطردین مشردین شاسعین عن الامصار، کانا أولاد
ترک و کابل، من غیر جرم اجترمناه، و لا مکروه ارتکبناه، و لا ثلمة فی الاسلام ثلمناها، ما سمعنا بهذا فی آبائنا الاولین، ان هذا الا اختلاق.
فو الله؛ لو ان النبی صلی الله علیه و آله و سلم تقدم الیهم [فی قتالنا کما تقدم الهیم] فی الوصایة بنا لمازدادوا علی ما فعلوا بنا، فانا لله و انا الیه راجعون، من مصیبة ما اعظمها، و اوجعها و افجعها، و اکظها، و اقطعها، و امرها و افدحها، فعند الله نحتسبه فیما اصابنا، و ما بلغ بنا انه عزیز ذو انتقام.
حمد و سپاس خدای را که پروردگار جهانیان، [بخشنده و مهربان] است، پادشاه روز جزا و آفریننده‏ی همه‏ی مخلوقات است، خدای والایی که در آسمان‏های بلند مقام رفیعی دارد، نزدیک شده و شاهد رازها و نجواها است. او را بر امور بزرگ، محنت‏های روزگاران، دردها، فاجعه‏های دردآورنده، درد مصیبت بزرگ، برنده، حبس کننده، سنگین و براندازنده حمد می‏گویم.
ای مردم! همانا خدای متعال - که حمد و سپاس برای او است - ما را به وسیله‏ی مصیبت‏های بزرگ، و به رخنه‏ی بزرگ در اسلام، امتحان نمود. حضرت ابوعبدالله علیه‏السلام و عترت او کشته شدند، مخدرات طاهره و دختران مطهره‏ی او اسیر گردیدند، و سر اطهر او را در بالای نیزه‏ی بلند در شهرها گردانیدند، و این مصیبتی است که مانند آن مصیبتی نیست.
ای مردم! کدام یک از شما به کشته شدن او مسرور می‏گردد؟ کدام چشمی است که از ریختن اشکش خودداری کرده و بخل می‏ورزد؟ آسمان‏های هفتگانه‏ی محکم و استوار برای شهادت او گریستند، دریاها با امواجش، آسمان‏ها با ارکانش، زمین با همه‏ی نواحی خود، درختان با شاخه‏هایش، ماهی‏ها در لجه‏های دریاها، فرشتگان مقرب، و اهل آسمان‏ها همه و همه برای او گریستند.
ای مردم! کدام دل است که برای کشته شدن او پاره نشود؟ یا کدام قلب است که بر او رحم نکند و نسوزد؟ یا کدام گوش است که توان شنیدن این رخنه‏ای را که در اسلام به وجود آمد، داشته باشد؟
ای مردم! اینک ما طرد شده و رانده شدیم، ما را دور شهرها گردانیدند، گویا که ما از فرزندان ترک و کابل هستیم؛ و این مصایب را بر ما روا داشتند بدون
آن که جرم و گناهی مرتکب شویم، نه مکروهی را انجام دادیم، و نه رخنه‏ای در اسلام به وجود آوردیم. ما همانند این مصایب را در آبا و اجداد خود نشنیدیم، این نیست جز این که از نزد خود بافتند - یعنی دروغی که ساخته شده است -.
به خدا سوگند! اگر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در [مورد جنگ با ما] به آنها سفارش می‏نمود - همچنان که در مورد (محبت) ما سفارش نمود - بیش از آن که بر ما ستم کردند؛ انجام نمی‏دادند. پس «انا لله و انا الیه راجعون» از مصیبتی بزرگ، دردناک، فجیع، با مشقت، برنده و تلخ.
پس از مصایبی که به ما رسیده و ما را احاطه کرده در پیشگاه خدا اجر خود را می‏طلبیم که او غالب و صاحب انتقام است.
بشر گوید: در این هنگام، صوحان بن صعصعة بن صوحان - که پاهای او فلج بود - از امام به خاطر یاری نکردن اهل بیت علیهم‏السلام به جهت فلج بودن پاهایش عذرخواهی کرد، امام علیه‏السلام عذر او را قبول کرد و به حسن ظن وی جواب داد و تشکر نمود و بر پدرش رحمت فرستاد

[ شنبه ۱۸ دی ۱۳۸٩ ] [ ۱:۱۸ ‎ب.ظ ] [ روح الامینی ]

درباره وبلاگ

شماره پیامک اختصاصی:30006132242000 شماره حساب بانک ملی:0105364580007 ایمیل:seved167@yahoo.com
موضوعات
آرشيو مطالب
ديگر



امکانات وب
قران مجيد-آنلاين
قرآن آنلاین
مسجدجامع کوهبنان/
نوا