السَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَی الاَْرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ عَلَیْکَ مِنّی سَلامُ اللَّهِ [اَبَداً] ما بَقیتُ وَ بَقِیَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِکُمْ اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْنِ وَ عَلی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَصْحابِ الْحُسَیْنِ .
نويسندگان
حرم و بارگاه ائمه معصومين(ع)















عکس شهداءپايگاه شهيدرجائي





















/>
عکسهاي خودراجهت منتشر نمودن برايمان ايميل نمائيد

 

قبل از جنگ جهانی اول در سال 1763 میلادی آمریکایی ها سلاح شیمیایی را علیه سرخپوستان که صاحبان اصلی سرزمین آمریکا بودند به کار گرفتند.
در جنگ جهانی اول در سال 1915 میلادی سلاح شیمیایی از سوی نیروهای آلمانی به کار گرفته شد و سپس دیگر کشورها استفاده از آن را در برنامه های جنگی خود گنجاندند. پس از جنگ جهانی دوم، انگلیسی ها درسال 1951 میلادی از ماده «فتیوتوکسین» در مالایا علیه استقلال طلبان این سرزمین استفاده کردند. آمریکا در جنگ ویتنام، کامبوج و لائوس، مواد شیمیایی و میکروبی را به کار برد.
در سال 1975، ویتنامی ها مواد شیمیایی را در کامبوج علیه خمرهای سرخ به کار بردند. در سال 1979، ارتش شوروی (سابق)، در اشغال افغانستان از این گونه سلاح ها استفاده کرد. رژیم نژادپرست آفریقایی جنوبی در 8 مارس 1983 میلادی از یک نوع ماده سمی علیه نیروهای سواپو در نامیبیا بهره گرفت.
رژیم بعث عراق، در طول جنگ تحمیلی به طور مکرر علیه رزمندگان اسلام از انواع سلاح های شیمیایی استفاده کرد. اولین تلاش ها برای اعمال ممنوعیت استفاده از جنگ افزارهای شیمیایی و بیولوژیک در اعلامیه های 1868 سن پترزبورگ، 1874 بروکسل و 1898 لاهه نمایان شد. اما هیچ کدام از آنها به تنظیم یک معاهده بین المللی نینجامید. در نتیجه کوشش های فراوان، سرانجام در سال 1907، یک معاهده بین المللی که از نظر حقوقی تعهدآور بود تنظیم شد. با شروع جنگ جهانی اول، کنوانسیون 1907 لاهه نتوانست از وقوع جنگ شیمیایی ممانعت کند.
کاربرد جنگ افزارهای شیمیایی کشورها را به امضای پروتکل 17 ژوئن 1925 ژنو درباره منع کاربرد جنگ افزارهای شیمیایی و بیولوژیک وادار کرد. اما این پروتکل، توسعه تولید یا ذخیره سازی جنگ افزارهای شیمیایی و بیولوژیک را منع نکرد.
در 16 دسامبر 1917، مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه منع، توسعه، تولید و انباشت جنگ افزارهای میکروبی و سمی و نابودسازی آنها را تصویب کرد. در 11 نوامبر 1987، سازمان ملل قطعنامه ای در مورد جنگ افزارهای شیمیایی به تصویب رساند.
کنوانسیون منع جنگ افزارهای شیمیایی
این کنوانسیون دارای یک مقدمه، 24 مان و 3 متن پیوست است و دبیرکل سازمان ملل دبیر این کنوانسیون است، تهیه و تنظیم فنی کنوانسیون مزبور قریب 24 سال به درازا انجامید و مذاکرات تدوین آن در ماه ژوئن 1993 در کنفرانس خلع سلاح پایان پذیرفت، سپس طی قطع نامه ای در اجلاس 47 مجمع عمومی سازمان ملل به اتفاق آرا به تصویب رسید.
چگونگی کسب توانایی عراق در زمینه جنگ افزارهای شیمیایی
عراق در سال 1980 با انتقال مقادیری از عوامل شیمیایی و مواد اولیه مربوطه از ذخایر شوروی سابق و همچنین خرید تجهیزات ویژه از کشورهای اروپایی و ایالات متحده آمریکا برای نیل به تولید مستقل جنگ افزارهای شیمیایی اقدام کرد. در سال 1982، با کمپانی «درای رایخ» آلمان که تامین کننده وسایل فنی شیمیایی است قراردادی منعقد کرد و جهت تولید عوامل اعصاب به خرید مواد شیمیایی از منابع غربی از جمله آمریکا اقدام کرد. یکی از مقام های برجسته پنتاگون می گوید: «ما می دانیم که از کار خانه های آلمان غربی عراق را در تولید جنگ افزارهای شیمیایی یاری می کنند یکی از آنها نقش برجسته ای در این امر دارد و هنوز هم در عراق به کار خود ادامه می دهد.»
عراق با خرید مواد شیمیایی از آمریکا، آلمان غربی، هلند و کمک کارشناسان موفق شد چند تن گاز اعصاب در هر هفته تولید کند.
توانایی شیمیایی عراق در جنگ تحمیلی
عراق در 31 شهریور 1359، تهاجم سراسری خود را از سه جبهه آغاز کرد. مرکز ثقل این تهاجم جبهه جنوب است. در آن زمان ارتش عراق، دارای مشخصات توانایی تهاجمی جنگ افزارهای شیمیایی به شرح زیر بود:
1- توانایی حفاظتی و رفع آلودگی، وسایل حفاظتی انفرادی - یگانی برای کلیه پرسنل در داخل خودروهای زرهی، وجود گروهان شیمیایی و رفع آلودگی در لشگرهای رزمی.
2- داشتن مناسبات تجاری با غرب از جمله انگلستان، آمریکا، آلمان غربی به منظور خرید مواد شیمیایی و تجهیزات حفاظتی مورد لزوم جهت نیل به خودکفایی در زمینه ساخت جنگ افزارهای شیمیایی.
3- در اختیار داشتن انواع سیستم های پرتاب مهمات شیمیایی از جمله هواپیماهای دورپرواز، توپخانه، راکت های سطح به سطح و موشک ها، کاربرد جنگ افزارهای شیمیایی توسط عراق در اوایل جنگ تحمیلی، در منطقه شلمچه رژیم عراق برای اولین بار به طور محدود اقدام به استفاده از سلاح شیمیایی کرد و برای دومین بار در منطقه میمک تکرار شد.
عراقی ها از آذر سال 1361، به طور پراکنده از عوامل شیمیایی کشنده استفاده کردند، ابتدا مقدار محدودی از «سولفورموستارد» (عامل تاول زا) را به منظور در هم شکستن سازمان رزمی رزمندگان ایران در تک های شبانه مورد استفاده قرار دادند.
در سال 1362، عراق به کار برد جنگ افزارهای شیمیایی در پیرانشهر و حوالی پنجوین مبادرت ورزید. ایران حادثه پنجوین را «جنایت جنگی» نامید و مجرومین جنگ شیمیایی به بیمارستان های تهران اعزام شدند در اواخر 1363، عراق به دو علت از کاربرد جنگ افزارهای شیمیایی موقتا منصرف شد.
1- در رابطه با اعتراض های قبلی اروپا
2- علنی شدن ابعاد گسترده کاربرد این جنگ افزارها در جنگ با ایران استفاده از جنگ افزارهای شیمیایی در بعد وسیع توسط عراق از اوایل زمستان 1364 که رزمندگان ایران توانستند شهر (فاو) را تصرف نمایند مجددا آغاز شد.
در اوایل سال 1366 عراق بار دیگر از جنگ افزارهای شیمیایی به طور انبوه در جبهه مرکزی سومار استفاده کرد. پس از عملیات والفجر 8، نیروهای عراقی به طرز بی سابقه ای از مواد سمی شیمیایی استفاده کردند. حدود 7000 گلوله توپ و خمپاره حاوی مواد سمی علیه مواضع نیروهای ایران شلیک شد.
در طول 20 روز هواپیماهای عراقی بیش از هزار بمب شیمیایی در صحنه عملیات فرو ریختند و متجاوز از 30 تهاجم شیمیایی علیه هدف های غیرنظامی در ایران انجام شد.
بمباران شیمیایی شهر سردشت توسط عراق در هفتم تیر 1366 فجیع ترین و وحشتناک ترین تهاجم از این نوع بود که سبب کشته و مجروح شدن عده بسیاری از مردم غیرنظامی شد.
جمهوری اسلامی ایران شهر سردشت را نخستین شهر قربانی جنگ افزارهای شیمیایی در جهان بعد از بمباران هسته ای هیروشیما نامید.
وحشیانه ترین مورد استفاده در اسفند 1366، در حلبچه بوده است که وسیع ترین مورداستفاده از جنگ افزارهای شیمیایی از زمان جنگ جهانی اول تاکنون به شمار می رود که حداقل 5000 تن از مردم کرد و مسلمان این شهر را کشته و 7000 تن دیگر را مجروح کرد. فاجعه ای که در حلبچه رخ داد بدون شک با فجایعی همچون بمباران اتمی شهرهای هیروشیما و ناکازاکی ژاپن به دست آمریکا، قابل مقایسه است.
 به کارگیری سلاح های شیمیایی از سوی عراق، در حالی صورت می گرفت که این کشور جزو 120 کشور امضاکننده پروتکل ژنو راجع به منع استفاده از سلاح های سمی، خفه کننده و ترکیبات باکتریولوژیک قرار داشت. پروتکل 1925  ژنو که طی قطعنامه  2161 (21) B سازمان ملل متحد مجددا به تصویب رسیده است. صراحتا استعمال سلاح های شیمیایی را منع می کند. قسمت هایی از پروتکل 1925  ژنو به شرح زیر است:
امضا کنندگان تام الاختیار زیر به نام دولت های خود اعلام می دارند. «نظر به این که در موقع جنگ، استعمال گازهای خفه کننده و مسموم یا امثال آنها و همچنین هر قسم مایعات و مواد یا عملیات شبیه به آن حقا مورد تنفر افکار عمومی دنیای متمدن است.»
دول متعاهد تقبل می کنند ممنوعیت استعمال گازهای خفه کننده و مسموم شبیه آن را به موجب این اعلامیه به رسمیت شناخته و همچنین تعهد می نمایند که ممنوعیت مزبور را شامل وسایل جنگ میکروبی نیز دانسته و خود را ملزم به رعایت مدلول مراتب فوق بدانند.

پروفسور «اوبن هندریکس» رئیس آزمایشگاه سم شناسی بیمارستان دانشگاه گان (فلاندر، در شمال غرب بلژیک اظهار می دارد: عراق از سه نوع گاز مختلف علیه حلبچه استفاده کرده است. وی تاکید کرد که نیروهای عراقی شهر حلبچه را در روزهای 17 و 18 مارس (27 و 28 اسفند 66) با گاز خردل (ایپریت)، گازهای اعصاب (تابون، سارین یا سومان) و بالاخره با سیانوژن بمباران کرده اند.
 وی افزود که این سه نوع سلاح به صورت مجزا ولی با فاصله ای کوتاه و به طوری که به صورت «یک کوکتل بسیار سمی» در آیند، مورد استفاده قرار گرفته اند. بی بی سی  C.B.B رادیو دولتی انگلستان در 1367/1/6، گزارش داد: یک دکتر بلژیکی و یک دکتر هلندی از سازمان بهداشت بین المللی موسوم به پزشکان بدون مرز و یک متخصص مسایل شیمیایی به اتفاق آرا تایید کردند که در حلبچه و مناطق اطراف آن علیه مردم غیرنظامی از سلاح های شیمیایی استفاده شده است.
خبرگزاری فرانسه 1367/1/12 اعلام کرد: «حلبچه شهری از کردستان عراق که به تصرف ایران درآمده و طی روزهای 27 و 28 اسفند ماه توسط عراق بمباران شیمیایی شده منجمد و ساکنان در خوابی عمیق فرورفته است.
نیویورک تایمز آمریکا در 1367/1/16 نوشت: «این عمل از هر جهت و به هر مفهوم یک جنایت جنگی است که با انکارهای سست و رسمی عراق و عذرو بهانه های غیررسمی در مورد استفاده از یک سلاح ناجوانمردانه در آمیخته است.»
سرلشگر «رفیق السامرایی» رئیس پیشین استخبارات (اطلاعات) نظامی عراق در مورد بمباران شیمیایی گفته است «جنایتی که در حلبچه اتفاق افتاد و توسط 50 فروند جنگنده عراقی صورت گرفت.
محموله هر یک از این جنگنده ها 4» بمب شیمیایی بود. این حمله به دستور صدام صورت گرفت. بمباران حلبچه به دلیل ناامیدی و یاسی بود که در صدام به وجود آمده بود. زیرا در تاریخ های 10  و 11 مارس 1988 ایرانی ها منطقه دربندیخان، حلبچه و مناطق اطراف آن را موردتهاجم قرار داده و موفقیت هایی کسب کرده بودند. در این حملات گروه های کرد آنها را همراهی می کردند.
صدام تیپ و لشکرها را یکی پس از دیگری به مقابله بانیروهای ایران فرستاد تا مانع از پیشروی در عراق شوند. اما هیچ  نتیجه ای در پی نداشت و خسارات فراوانی به نیروهای عراقی وارد شد در انتقام از این حمله، صدام دستور داد تا حملات شیمیایی گسترده ای را روی حلبچه انجام دهند. نظر استخبارات (اطلاعات) عراق کاملا متفاوت بود.
سازمان سیا به ما اطلاع داد که تعداد محدودی از واحدهای توپخانه ایران ازمحور شرق شط العرب به محور حلبچه در شمال انتقال یافته اند. ما با توجه به مسوولیتی که داشتیم صدام را از این امر با خبر ساختیم، بخش عظیمی از واحدهای توپخانه ایران از فاو عقب نشینی کردند.
تشکیلات ما برای مقابله با حمله ایران در حلبچه آماده شده اما صدام با چنین فاجعه ای موافقت کرد. فرماندهی که دستور صدام را مبنی بر بمباران شیمیایی حلبچه اجرا کردند. فرماندهان نیروی هوایی، سرلشکر حمید شعبان، معاون فرماندهی عملیات، سرلشکر ستاد سالم سلطان البصر و فرماندهان دیگر بودند.
اما خلبانان 50 نفر بودند و کاملا اطلاع داشتند که هواپیمایشان حاوی بمب های شیمیایی است. صدام از سلاح های شیمیایی در مناطق دیگر عراق در شمال و جنوب این کشور استفاده کرده است. در طول قیام های سال 1991 از مواد شیمیایی خفیف بر روی مراقدالائمه در کربلا توسط هلیکوپتر استفاده کرده است ایران در طول جنگ سلاح شیمیایی در اختیار نداشت. 

[ پنجشنبه ٢٦ اسفند ۱۳۸٩ ] [ ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ ] [ روح الامینی ]

درباره وبلاگ

شماره پیامک اختصاصی:30006132242000 شماره حساب بانک ملی:0105364580007 ایمیل:seved167@yahoo.com
موضوعات
آرشيو مطالب
ديگر



امکانات وب
قران مجيد-آنلاين
قرآن آنلاین
مسجدجامع کوهبنان/
نوا